زمان گیرش گچ چیست و چرا اهمیت دارد؟
در صنعت ساختمان، به مدت زمانی که طول میکشد تا ملات گچ از حالت خمیری به حالت جامد و سخت تبدیل شود، «زمان گیرش» میگویند. این زمان به دو مرحله تقسیم میشود:
-
گیرش اولیه: زمانی که ملات دیگر قابلیت شکلپذیری ندارد.
-
گیرش ثانویه (نهایی): زمانی که گچ کاملاً سخت شده و به مقاومت نهایی خود میرسد.
۱. گچهای معمولی (زودگیر)
گچهای ساختمانی استاندارد معمولاً زودگیر هستند.
-
زمان گیرش اولیه: حدود ۸ تا ۱۲ دقیقه.
-
زمان گیرش ثانویه: حدود ۲۰ تا ۳۰ دقیقه.
-
کاربرد: این گچها برای لکهگیری، نصب چارچوبها و سفتکاری سریع عالی هستند، اما برای متراژهای بالا، گچکار فرصت کمی برای تراز کردن و پرداخت سطح دارد.
۲. گچهای دیرگیر (صنعتی و افزودنیدار)
در این نوع گچها با اضافه کردن افزودنیهای شیمیایی (مانند سیتریک اسید یا مواد سلولزی)، زمان گیرش را به شدت افزایش میدهند.
-
زمان گیرش: از ۶۰ دقیقه تا حتی ۲۰۰ دقیقه (بسته به سفارش).
-
مزایا: * فرصت کافی برای پرداخت سطوح وسیع.
-
کاهش شدید ضایعات (چون ملات در استانبولی سفت نمیشود).
-
قابلیت استفاده در دستگاههای گچپاش.
-
۳. تفاوت گچ «کشته» با گچ دیرگیر
اشتباه رایجی که در کارگاهها رخ میدهد، استفاده از گچ کشته به جای گچ دیرگیر است.
-
گچ کشته: با ورز دادن بیش از حد ملات ساخته میشود تا گیرش آن متوقف شود. این گچ هرگز سخت نمیشود و مقاومت مکانیکی ندارد (فقط برای نازککاری بسیار ظریف).
-
گچ دیرگیر: به صورت شیمیایی زمانبندی شده و پس از اتمام زمان تعیین شده، به همان سختی گچ معمولی میرسد.
چه عواملی زمان گیرش را تغییر میدهند؟
-
دمای آب: هرچه آب گرمتر باشد، گچ زودتر میگیرد.
-
شوری آب: وجود املاح باعث تسریع در گیرش میشود.
-
نظافت استانبولی: اگر در ظرف ملات، بقایای گچِ سفتشده از قبل وجود داشته باشد، مثل کاتالیزور عمل کرده و ملات جدید را خیلی سریع سفت میکند.
پیشنهاد برای انتخاب بهتر:
اگر پروژه شما در مناطق گرمسیری است یا قصد دارید از دستگاه گچپاش استفاده کنید، حتماً از گچهای پلیمری دیرگیر استفاده کنید تا کیفیت نهایی سطح فدای سرعت خشک شدن ملات نشود.
